از کتب معتبره اهل سنت روایت شده از حذیفه بن الیمان که گفت :حق تعالی فرستاد بر پیغمبرش این آیه را

((النبی اولی باالمومنین من انفسهم...))

یعنی:پیغمبر اولی است بمومنین از جانهای ایشان....

پس صحابه گفتند چیست آن ولایتی که شما احقید از ما بجانهای ما؟

پیامبر فرمودند:که شنیدن و اطاعت کردن است در آنچه خواهید و نخواهید.

آری این همان ولایتی  است که پیامبر خدا بطق نقل سیصد شست نفر از علمای اهل سنت در غدیر خم فرمود:

(خطاب به مردم)الست اولی بانفسکم؟

قالوا: بلی

فقال: فمن کنت مولا فهذا علی مولا

یعنی:

(پیامبر خطاب به مردم )فرمود:آیا من به جانها شما از شما اولی تر نیستم؟

مردم گفتند :بله

پس پیامبر فرمود: پس هر کس که من مولای اویم بعد از من علی مولای اوست.

و نیز این همان ولایتی است که خداوند با واو عطف ان را عطف کرد به پیامبر و آن کسی که در حال رکوع زکات داد(امام علی)

((انما ولیکم الله و رسوله و الذین امنوا و یقیمون الصلوه و یوتون زکاه و هم راکعون))

انما:به معنی انحصار هست(یعنی منحصر شده است)

پس معنی آیه فوق چنین می شود:

فقط و فقط تنها ولی شما مردم خدا و رسول و آن کسانی هستند که ایمان آوردند  نماز بپا داشتند و در حال رکوع زکات دادند

اگر منظور از (ولی) در آیه بالا طبق گفته  مخالفان تنها محب و دوست باشد آن وقت معنیش چنین می شود

فقط و فقط تنها شما باید خداو رسول و آن کسانی را دوست بدارید که ایمان آوردند و نماز بپا داشتند و در حال رکوع زکات دادند

و این معنی متعارض با آیات دیگر قرآن است که فرمود :

و المومنین و المومنات بعضهم اولیاء بعض

اما با تجه به کیفیت ولایت پیامبرکه در آیه

النبی اولی بالمومنین من انفسهم

بیان شد و همین ولایت با واو عطف در آیه

انما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا.....

برای زکات دهنده در حال رکوع(امام علی) ثابت است.

و اگر هم آن گونه معنی کنیم که منظور از (ولی) تنها محب و دوست باشد آنگاه با کلمه (انما)  محب و دوستی منحصر در خداو رسول و زکات دهنده در حال رکوع میشود و آنگاه دیگران از دایره دوستی و محبت خارج میشود مانند ابوبکر و عمر و عثمان که هیچ کدام  در آیه فوق نیستند و چون خداوند محبت را در تبعیت قرار داده  و فرموده

قل ان کنتم تحبوت الله فتبعونی

بگو اگر خدا را دوست دارید مرا تبیعیت کنید.

پس محبت و در نهایت تبعیت از دیگران ساقط است و مردود و اهل سنت کسانی رو بر خود امام کرده اند که تبعیت از آنان طبق قرآن جایز نیست.