امام زمان

رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم که سخت به جنگ با روم اهمیت میداد ،اصحابش را به آمادگی برای آن فرمان داد،آنها را در این راه تحریص کرد،و شخصا آنها را مجهز ساخت تا عزمشان محکم و همتشان بالا گیرد،هیچ کدام از مهاجر و انصار همچون ابوبکر،عمر،ابو عبیده،سعد(که نویسندگان تاریخ،سیره و اخباراجماعا اعتراف کرده اند که عمر و ابوبکر در لشکر بودند،همچنان که دانشمندان و مورخین اهل سنت در کتب خود نوشته اند مانند-طبقات ابن سعد-تاریخ طبری-تاریخ ابن اثیر-سیره حلبی-سیره زینی دحلان و....)و امثال آنها نبودند جز این که آنها رامهیا و به لشکرگاه فرستاد.این جریان چهار روز مانده به آخر ماه صفر سال یازدهم هجری،واقع شد.(پیامبر آنها را مجهز ساخت)و صبحگاه،اسامه را خواست ،به او فرمود:به سرزمینی که پدرت شهید شد،رهسپار شو و اسب را بر سرزمین آنها بتازان.من سرکدگی این سپاه را بتو دادم.(عمر به اسامه میگفت:پیامبر(ص) از دنیا رفت،در حالی که تو امیر من بودی،این مطلب را عده ای از اعلام و بزرگان اهل سنت مانند -حلبی،در سیره خودو عده ای دیگر از محدثان و مورخان نقل کرده اند.).

گروهی از آنان بخشیدن ریاست سپاه به اسامه را طعنه می زدند،چنانچه پیش از آن درباره امارتپدرش نیز طعنه زدند،و در آن باره بسیار انتقاد می کردند،با آن که دیده بودند پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)امارت لشکر را به او سپرده و به او فرموده است :((ولایت و ریاست این سپاه را به تو سپردم))و دیدهبودند که آن حضرت، با بدن تب دار با دست خودش پرچم را برای او بست.اما همه آنچه دیده بودند، آنها را از طعنه زدن باز نداشت تا این که رسول خدا (ص)بر طعنه زنان سخت خشمگین شد:و در حای که سر خود را با قطیفه ای پیچیده بود و از درد تب رنج می برد،از خانه بیرون آمد تا آنان را از این طریق خلاف باز دارد.((هر کدام از محدثان و سیره نویسان که این سیریه را نقل کره اند،جریان طعنه آنها را در مورد امارت اسامه و این که پیامبر (ص) به سختی خشمگین شد و در میان آنها برای توبیخشان آمد،به نحوی که ذکر کرده ایم ، آورده اند و خطبه ای را که آن حضرت در این مورد خوانده نیز نقل کرده اند ، به سیریه اسامه در طبقات سعد-سیره حلبی -و سیره زینی دحلان و....که در این باره نوشته شده مراجعه کنید)).

در حالی که هنوز از زمانی که پیامبر (ص) در باره طعنه آنان بر سپهداری اسامه،بر آنان خشمگین شده بود،چیزی نگذشته بود :از خانه با تن تب دار خارج گردیده ،قطیفه ای برسر پیچیده بود ،با آن سختی که پاهایش را بر زمین می کشید آمد و بر منبر رفت،نفسی از روی ناراحتی کشیده،فرمود: ای مردم این چه سخنی است که بعضی از شما،در مورد سپهداری اسامه به من رسیده است؟اگر شما این بار درباره امارت بخشیدنم به اسمه طعنه می زنید،پیش تر نیز درباره سپهداری پدرش طعنه زدید.سوگند به خدا،او لایق ریاست بود و پسرش نیز پس از او،این لیاقت را دارد.می بینید که پیامبر (ص)فرمانش را با سوگند باد کرده و تأکید آورده است:با این جمله اسمیه و لام تأکید و قسم((و ایم الله ان کان لخلیقا بالامارة و ان ابنه من بعده لخلیق بها))تا اینکه آنها آنچه در دل دارند کنار بگذارند،اما آنها همچنان آن کینه ها را در دل نگاه داشتند (وپس از مرگ آن حضرت ،عزل اسامه را خواستند)ولی خلیفه حاضر نشد اسامه را عزل کند و خواسته آنان را قبول کند ،چنان که در اصل گسیل داشتند سپاه نیز پیشنهاد آنان را نپذیرفت و خواسته آنها را اجابت نکرد.

اسرار آنها به گونه ای بود که خلیفه ناراحت شد،پرید و ریش عمر را گرفت و گفت ((مادرت به عزایت بنشیند و تورا برروی زمین نبیند ،ای پسر خطاب!پیامبر اورا امیر قرار داده ،تو مرا امر میگنی که او را عزل نمایم؟))((حبلی و زینی دحلان در سیره خود ،و ابن جریر طبری در حوادث سال یازدهم تاریخ خود و دیگر اخبار نویسان آن را نقل کرده اند.))

پس آنگاه که سپاه حرکت داده شد،در حالی که نمی خواستند چنین شود،اسامه با سه هزار نفر جنگجو که هزار نفر آنها سوار بودند،حرکت کرد. گروهی از همان کسانی که پیامبر(ص) آنها را مجهز ساخته بود تخلف ورزیدند و با اسمه نرفتند ،در حالی که رسول خدا (ص) چنان که ((شهرستانی در مقدمه چهارم کتاب ملل و نحل آورده است ))فرموده بود:((لشکر اسامه را مجهز سازید و نفرین و لعنت خدا بر کسی که از سپاه اسامه تخلف ورزد))

((فلا وربک لا یومنون حتی یحکموک فیما شجر بینهم ثم لایجدوافی انفسهم حرجا مما قضیت ویسلمواتسلیما))=یعنی:به پروردگارت سوگند!ایمان نمی آورند تا آنگاه که تورا در اختلافات میان خود،حاکم قرار دهند سپس از آنچه قضاوت می کنی(حتی)در روح خویش احساس هیچ ناراحتی نکنند و تسلیم محض باشند))

((ابوبکر احمد بن عبدالعزیز جوهری در کتاب السقیفه آنرا آورده که عین آن حدیث را باذکر سند در اینجا برایتان میآوریم.وی مینویسد:(حمید بن اسحاق بن صالح از احم بن سیار ،سعد بن کثیر انصاری،از رجال خویش ،از عبدالله بن عبدالرحمن چنین نقل کرده است:پیامبر (ص) در همان بیماری که از دنیا رحلت فرمود ،اسامة بن زید را بر سپاهی که همه مهاجران و انصار در آن بودند امیر ساخت،در این سپاه ابوبکر،عمر،ابوعبیده جراح،عبدالرحمن بن عوف،طلحه و زبیر ،همه بودند.سپس آن حضرت به اسامه فرمان داد تا به موته،همانجا که پدرش کشته شده بود ،حمله برد و در وادی فلسطین به نبرد پردازد،ولی اسامه در حرکت سستی کرد و سپاهش نیز سستی نمودند.پیامبر در این حالت ،گاهی بیماریش شدت میگرفت و گاهی سبکتر میشد اما در هر حال،بر حرکت این سپاه تأکید می کرد ،تا آنجا که اسامه عرض کرد:پدر و مادرم فدایت باد،آیا اجازه می دهی چند روزی توقف کنم تا خداوند تو را شفا دهد؟فرمود:حرکت کن ،و با برکت خداوند سپاه را به راه انداز.عرض کرد ای رسول خدا آیا من حرکت کنم در حالی که تو چنین باشی؟من از دینه خارج می شوم،اما قلبم ناراحت است . فرمود:برپیروزی و عافیت حرکت کن.اسامه گفت:ای رسول خدا،این بر من سخت است که بروم و شرح حال تورا از کاروان های که می آیند پرسش کنم،حضرت به او فرمود:آنچه را به تو امر کردم ،اجرا کن در این موقع،رسول خدا (ص) بی هوش گردید.اسامه بپاخاست و برای بیرون رفتن از مدینه آماده شد.پس از آن که رسول خدا بهوش آمد،از اسامه و سپاهش پرسید ،گفته شد برای حرکت مجهز می شوند.رسول خدا (ص)مکرر می فرمود:سپاه اسامه را حرکت دهید خدا لعنت کند کسی را که از سپاه اسامه تخلف ورزد .اسامه حرکت کرد،پرچم بالای سرش بود و صحابه در پیش رویش در حرکت،تا آن گاه که به جرف رسیدند،در آنجا فرود آمد.ابوبکر و عمر و بیشتر مهاجران همراهش بودند،از انصار نیز اسد بن خضیر،بشیر بن سعد و دیگر سرشناسان انصار بودند.فرستاده او ایمن برخاست و داخل مدینه شد،پرچم نیز همراهش بود ،آمدو پرچم را بر درب خانه رسول خدا نصب کرد،درست در همان ساعت،پیامبر (ص) از دنیا رفت.